Gezien de enorme toestroom van doden, die al in de eerste uren na de landing begon, begroeven de manschappen van de 603rd Quartermaster Graves Registration Company, bijgestaan door burgervrijwilligers en Duitse gevangenen, de in de strijd gesneuvelde soldaten op daarvoor aangewezen velden. Er werden twee tijdelijke militaire begraafplaatsen (nr. 1 en 2) aangelegd in de gemeente Sainte-Mère-Eglise en een derde enkele kilometers verderop in de gemeente Carquebut, door de Amerikanen Blosville genoemd. In de loop van het jaar 1947 besloot de Amerikaanse regering de lichamen te repatriëren en over te brengen naar permanente begraafplaatsen. Duizenden lichamen werden gerepatrieerd naar de Verenigde Staten of definitief overgebracht naar de begraafplaats van Colleville-sur-Mer bij Omaha Beach, voor het merendeel, of in zeldzame gevallen naar die van Saint James.
- 7 juni 1944: Begraafplaats Blosville/Carquebut, 5.804 Amerikaanse graven (gesloten op 23 november 1947).
- 11 juni 1944: SME nr. 1, 2.195 Amerikaanse graven + 1.000 Duitse graven (gesloten op 17 juli 1948).
- 25 juni 1944: SME nr. 2, 4.798 Amerikaanse graven (gesloten op 16 juli 1948).
Tijdelijke begraafplaats van Blosville Carquebut
De slachtoffers worden in lijkwaden van parachutedoek gewikkeld en begraven in afzonderlijke graven, samen met één van de twee identiteitsplaatjes (dog tags). Het tweede identiteitsplaatje wordt bevestigd aan een houten paaltje dat in de grond is gestoken en de plaats van de overledene aangeeft. Op 24 juni 1944 wordt de begraafplaats van Blosville de officiële begraafplaats van het VIIIe US Corps en worden de houten palen geleidelijk vervangen door witte kruisen. In juni 1945, een jaar na het begin van de landing, telt de begraafplaats 5.333 graven; in november 1947 is dat aantal gestegen tot 5.804.

Tijdelijke begraafplaats n°1
Op 11 juni 1944 werd ten oosten van Sainte-Mère-Eglise de tijdelijke begraafplaats nr. 1 aangelegd; burgers en enkele Duitse gevangenen hielpen mee met het graven van de eerste graven. Op 12 juni wordt de begraafplaats onder de verantwoordelijkheid van het VIIe US Corps geplaatst. Na enkele weken zijn er 2.195 Amerikaanse soldaten begraven, naast 1.000 Duitse soldaten.

Tijdelijke begraafplaats n°2
Op 25 juni werd, bij gebrek aan ruimte, begraafplaats nr. 2 aangelegd ten westen van het dorp, aan de weg naar Chef-du-Pont. Op 14 juli 1944 brengt een begrafenis van uitzonderlijke omvang de dorpsbewoners bijeen rond het stoffelijk overschot van brigadegeneraal Théodore Roosevelt Jr., zoon van de 26e president van de VS en neef van de zittende president Franklin D. Roosevelt. Brigadegeneraal Roosevelt, die op 6 juni met de eerste aanvalsgolf van de 4e Infanteriedivisie op het strand van Utah was geland, stierf op 12 juli 1944 aan een hartaanval.


De begrafenis vindt plaats op begraafplaats nr. 2 van Sainte-Mère-Eglise in aanwezigheid van de generaals Bradley, Patton en Collins. Mevrouw Simone Renaud neemt het initiatief om het graf van de generaal onder haar hoede te nemen, het te onderhouden en te versieren met bloemen. Ze roept de dorpsbewoners op om hetzelfde te doen, waarmee ze een ontroerend eerbetoon brengt aan de 4.798 graven. Onder de vele fotografen en oorlogsverslaggevers die die dag verslag doen van de gebeurtenis, legt een fotograaf de vrouw van de burgemeester van Sainte-Mère-Eglise vast, geknield bij het graf van generaal Roosevelt.
Op 7 augustus 1944 schokte deze foto, met een ongelooflijke symbolische kracht, heel Amerika toen hij verscheen in het populaire tijdschrift Life. Talrijke families, die een dierbare hadden verloren tijdens de gevechten in Normandië, waren diep ontroerd en stuurden honderden brieven naar het gemeentehuis in de hoop informatie te krijgen over de begrafenis van een van hun dierbaren. Mevrouw Renaud neemt deze taak vol overgave op zich en beantwoordt elke familie, waarbij ze de brieven persoonlijk opstelt en er een foto van het graf van de betreffende soldaat bijvoegt. Deze Normandische streek zou uitgroeien tot een belangrijk bedevaartsoord. Als blijk van eeuwige dankbaarheid zouden de inwoners van de gemeente de graven van deze op het slagveld gesneuvelde soldaten onderhouden en met bloemen versieren. Deze band, gesmeed door het bloed dat in 1944 in Sainte-Mère-Eglise werd vergoten, zal het lot bezegelen van de eerste stad in het departement Manche die door Amerikaanse soldaten werd bevrijd. Vanaf dat moment verbindt een gevoel van wederzijdse dankbaarheid bepaalde Amerikaanse families met Sainte-Mère-Eglise. Deze plaatsen van eeuwige rust zullen hun stempel drukken op het landschap en in de harten van de inwoners van de regio.
Het Airborne Museum heeft alle 12.797 Amerikaanse soldaten geïnventariseerd die tussen 1944 en 1948 op deze drie tijdelijke begraafplaatsen zijn begraven. U kunt deze database hieronder raadplegen.
