Het begin
Anthony Clement McAuliffe werd op 2 juli 1898 in Washington geboren. Na zijn studie aan de Georgetown University ging hij naar de militaire academie van West Point, waar hij in november 1918 afstudeerde. Als artillerieofficier bekleedde hij tijdens het interbellum functies bij verschillende eenheden, militaire opleidingsinstituten en de generale staf. Toen de Verenigde Staten zich in de Tweede Wereldoorlog mengden, werkte hij bij het Ministerie van Oorlog aan kwesties op het gebied van artillerie en munitie.
In augustus 1942 trad McAuliffe toe tot de nieuwe 101st Airborne Division als commandant van de divisiartillerie. Hij organiseerde de training van eenheden die hun lichte houwitsers per parachute of zweefvliegtuig moesten vervoeren, en vergezelde vervolgens de ‘Screaming Eagles’ naar Engeland om de operatie Overlord voor te bereiden.
De landing en Nederland
In de nacht van 5 op 6 juni 1944 sprong generaal Anthony McAuliffe met de parachute boven Normandië. Hij coördineert de artillerievuurondersteuning van de 101st Airborne tijdens de gevechten achter Utah Beach en rond Carentan. Op 17 september van dat jaar reist hij per zweefvliegtuig naar Nederland tijdens operatie Market Garden. Zijn artillerie ondersteunt de eenheden die de bruggen en de verkeersas tussen Eindhoven en Veghel moeten verdedigen, die het doelwit zijn van verschillende Duitse tegenaanvallen.

De Slag om de Ardennen
In december 1944 bevindt de divisiecommandant, Maxwell D. Taylor, zich in de Verenigde Staten voor een conferentie. McAuliffe neemt daarom tijdelijk het bevel over de 101st Airborne Division op zich wanneer het Duitse offensief in de Ardennen begint. De divisie wordt met spoed naar België vervoerd en bereikt Bastogne op 19 december, waar ze dit verkeersknooppunt verdedigt met de aan haar toegewezen pantser-, artillerie- en genie-eenheden.
De Duitse troepen ronden Bastogne in en vallen de Amerikaanse verdedigingslinie vanuit verschillende richtingen aan. McAuliffe verdeelt daarom zijn reserves, coördineert de artillerievuurondersteuning en houdt de verbindingen tussen de verdedigingssectoren in stand, ondanks het tekort aan munitie, proviand en medisch materieel. Op 22 december overhandigen Duitse onderhandelaars hem een ultimatum waarin ze de overgave eisen. Zijn antwoord, „NUTS!”, wordt aan de afgezanten vertaald als een categorische weigering.
Het slechte weer beperkt aanvankelijk de bevoorrading vanuit de lucht, maar dankzij de verbetering van het weer kunnen er vanaf 23 december weer parachutedroppings plaatsvinden. Op 26 december openen eenheden van de 4th Armored Division een corridor naar Bastogne. Het garnizoen is niet langer omsingeld, maar de gevechten duren voort tot januari 1945. McAuliffe ontvangt het Distinguished Service Cross voor zijn leiderschap tijdens de Slag om Bastogne.
Het einde van de oorlog en de periode na de Tweede Wereldoorlog
Na zijn bevordering tot generaal-majoor nam hij in januari 1945 het bevel over de 103e Infanteriedivisie. Hij voerde het bevel tijdens de operaties in de Elzas, de oversteek van de Rijn en de opmars door Zuid-Duitsland en vervolgens Oostenrijk. Vervolgens, in mei, bezetten zijn troepen Innsbruck en bereiken ze de Brennerpas, waar ze contact leggen met het Amerikaanse 5e leger dat vanuit Italië oprukt.
Na de oorlog bekleedde Anthony McAuliffe verschillende commandofuncties en leidde hij van 1949 tot 1951 het Chemical Corps. Vervolgens werd hij commandant van het Zevende Leger en daarna van de Amerikaanse landstrijdkrachten in Europa. Na zijn bevordering tot generaal verliet hij in 1956 de actieve dienst. Hij stierf op 11 augustus 1975 en werd begraven op de nationale begraafplaats van Arlington.
