Medailles

De Air Medal, ingesteld in 1942, wordt toegekend als erkenning voor dappere daden en verdienstelijke dienstverlening door leden van de Amerikaanse luchtmacht.

Oorspronkelijk kon de Air Medal worden toegekend voor:
- het vernietigen van een schip (de gehele vliegtuigbemanning ontvangt de medaille) of drie vliegtuigen (alleen de piloot of de schutter ontvangt de medaille)
- het voltooien van 25 operationele vluchten onder vijandelijk vuur
- het voltooien van 100 operationele vluchten zonder vijandelijk vuur

In werkelijkheid varieerden de criteria voor het toekennen van deze medaille aanzienlijk tijdens de Tweede Wereldoorlog, met name afhankelijk van het operatiegebied. In Europa, waar vrijwel het gehele luchtruim door de vijand werd gecontroleerd, was het mogelijk de medaille te ontvangen na het neerschieten van één vijandelijk vliegtuig; na vijf vluchten als bommenwerper, verkenningsfotograaf of transportpiloot; of na tien vluchten in een jachtvliegtuig.

Deze onderscheiding bestaat nog steeds.

De American Campaign Medal is een militaire onderscheiding van de Amerikaanse strijdkrachten die op 6 november 1942 in het leven werd geroepen. Deze onderscheiding was bedoeld om soldaten te belonen die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog op het Amerikaanse operatiegebied hadden onderscheiden.

Om deze onderscheiding te ontvangen, moest aan een van de volgende criteria worden voldaan:
- een vaste aanstelling buiten de continentale grenzen van de Verenigde Staten
- een permanente aanstelling als bemanningslid van een schip dat gedurende dertig opeenvolgende dagen of zestig dagen in totaal op de open zee voer
- als passagier of tijdelijk ingezet op een schip buiten de continentale grenzen van de Verenigde Staten gedurende dertig opeenvolgende dagen of zestig dagen in totaal
- betrokken zijn geweest bij een gevecht en een gevechtsmedaille hebben ontvangen, of een certificaat van een hogere officier waarin de deelname aan dat gevecht wordt bevestigd
- zich in totaal één jaar buiten de continentale grenzen van de Verenigde Staten bevinden.

Deze onderscheiding werd in 1946 afgeschaft.

De American Defense Service Medal was een militaire medaille die bedoeld was om militairen te belonen die zich in dienst hadden onderscheiden vóór de toetreding van de Verenigde Staten tot de oorlog, vanaf de afkondiging van de noodtoestand op 8 september 1939 tot de aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941.

De medaille werd op 28 juni 1941 ingesteld en aan het einde van de Tweede Wereldoorlog afgeschaft.

De Army Good Conduct Medal werd op 28 juni 1941 tijdens de Tweede Wereldoorlog ingesteld. Het is een medaille voor goed gedrag die uitsluitend wordt toegekend aan manschappen en onderofficieren.

Om deze medaille te verkrijgen, moet de soldaat aantonen dat hij één jaar voorbeeldige dienst heeft verricht in oorlogstijd of drie opeenvolgende jaren in vredestijd.

Het is mogelijk om meerdere exemplaren te verzamelen. Er zijn drie kleuren: brons (van 2 tot 5), zilver (van 6 tot 10) en goud (van 11 tot 15).

De Bronze Star Medal wordt toegekend aan elk lid van de strijdkrachten dat zich heeft onderscheiden door moed in de strijd of verdienste tijdens een operatie tegen de vijand, met uitzondering van luchtmissies.

De medaille kan worden behaald tijdens een gevecht tegen een vijand van de Verenigde Staten, tijdens een confrontatie met een buitenlandse strijdmacht, of door samen met geallieerde strijdkrachten te dienen in het kader van een conflict waarin de Verenigde Staten geen strijdende partij zijn.

De medaille werd op 4 februari 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog, ingesteld en wordt tot op de dag van vandaag nog steeds uitgereikt.

Deze medaille is de op drie na meest prestigieuze medaille voor moed, na de Medal of Honor, het Distinguished Service Cross en de Silver Star.

De Nationale Orde van het Legioen van Eer, in 1802 ingesteld door Napoleon Bonaparte, beloont sinds haar oprichting zowel militairen als burgers die de Franse natie „uitmuntende diensten” hebben bewezen.

Het is de hoogste Franse eretitel.

Er zijn verschillende rangen binnen de onderscheiding: ridder, officier, commandeur, grootofficier en grootkruis.

Talrijke veteranen van het Amerikaanse leger zijn benoemd tot ridder in het Legioen van Eer voor hun bijdrage aan de bevrijding van Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De Combat Infantry Badge werd op 15 november 1943 door het Amerikaanse Ministerie van Oorlog ingesteld, met terugwerkende kracht tot 7 december 1941, om het imago van de infanterist te versterken.

De onderscheiding wordt toegekend aan soldaten die in het veld hebben gevochten als infanterist of bij de Special Forces binnen kleine eenheden, en wier gedrag in de strijd voorbeeldig is. Alleen soldaten met een rang lager dan kolonel kunnen deze onderscheiding ontvangen.

De Combat Infantry Badge is ontworpen om het moreel van de troepen te verbeteren en de infanterie prestige te verlenen. Het ontvangen van de badge gaat gepaard met een maandelijkse toelage van 10 dollar.

Het Croix de Guerre 1939-1945 is een Franse militaire onderscheiding die op 26 september 1939 werd ingesteld en waarvan tijdens de Tweede Wereldoorlog verschillende varianten hebben bestaan.

De definitieve versie van deze medaille is bedoeld als erkenning voor personen, eenheden, steden en instellingen die tijdens de oorlog een eervolle vermelding (een Franse militaire onderscheiding ter erkenning van een daad van moed in de strijd) hebben ontvangen.

De Distinguished Flying Cross (DFC) is een onderscheiding van de Amerikaanse strijdkrachten, ingesteld op 2 juli 1926. Deze onderscheiding is bedoeld om heldendaden en buitengewone prestaties te belonen die zijn verricht in het kader van niet-routinematige operaties.

Een van de eerste ontvangers van deze medaille was niemand minder dan Charles Lindbergh, die hem ontving na zijn vlucht van New York naar Parijs, de eerste non-stop transatlantische vlucht in de geschiedenis.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog varieerden de toekenningscriteria voor de DFC sterk, afhankelijk van het operatiegebied, het type missie en de aard van de luchtgevechten. In de Stille Oceaan bijvoorbeeld kregen officieren doorgaans de DFC, terwijl manschappen de Air Medal ontvingen.

Een van de meest opmerkelijke ontvangers van de Distinguished Flying Cross tijdens de oorlog is Aleda E. Lutz. Als vluchtverpleegster was zij een van de zestien Amerikaanse vrouwelijke militairen die tijdens het conflict in de strijd omkwamen. De C47-medevac-vliegtuig waarin zij zich bevond, stortte neer tijdens de vlucht tussen Lyon en het Italiaanse ziekenhuis waar vijftien gewonden naartoe moesten worden vervoerd. Zij ontving de DFC postuum. Lutz is tot op heden de op één na meest gedecoreerde vrouw in de geschiedenis van het Amerikaanse leger.

Het Distinguished Service Cross is een militaire onderscheiding die op 2 januari 1918 in het leven is geroepen. Het is de op één na meest prestigieuze medaille van het Amerikaanse leger, na de Medal of Honor.

De onderscheiding wordt overigens toegekend aan leden van de strijdkrachten die zich hebben onderscheiden door een buitengewone heldendaad, maar die niet in aanmerking komen voor de MOH.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden slechts 5000 DSC's uitgereikt. Tot de Amerikaanse parachutisten die deze onderscheiding ontvingen, behoren onder meer Richard Winters van Easy Co./506th PIR/101st Airborne Division, evenals Leonard A. Funk (508th PIR/82nd Airborne Division).

De Distinguished Service Medal is een onderscheiding die op 2 januari 1918 in het leven is geroepen en bedoeld is om leden van het Amerikaanse leger te belonen voor hun uitzonderlijke prestaties in een functie met grote verantwoordelijkheid. De onderscheiding wordt dan ook doorgaans toegekend aan officieren.

De Amerikaanse generaals die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief waren en het grootste aantal DSM's hebben ontvangen, zijn Douglas MacArthur en Dwight Eisenhower, met elk 5 medailles. Daarnaast zijn er ook Matthew B. Ridgway en Omar N. Bradley (4 medailles).

De European-African-Middle Eastern Campaign Medal is een onderscheiding die op 6 november 1942 in het leven is geroepen om Amerikaanse militairen te belonen die tussen 7 december 1941 en 2 maart 1946 ten minste 30 opeenvolgende dagen in Europa, Afrika of het Midden-Oosten hebben gediend.

Dwight D. Eisenhower was de eerste ontvanger van deze medaille, op 24 juli 1947, als erkenning voor zijn verdiensten als opperbevelhebber van de geallieerde expeditietroepen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De Legion of Merit is een onderscheiding die op 20 juli 1942 in het leven is geroepen en kan worden toegekend aan personeelsleden van de 7 (en in de toekomst 8) uniformdiensten van de Verenigde Staten:
- het leger
- het Korps Mariniers
- de marine
- de luchtmacht
- de Space Force
- de kustwacht
- het Public Health Service Commissioned Corps
- het National Oceanic and Atmospheric Administration Commissioned Officer Corps

Het is, samen met de Medal of Honor, een van de slechts twee Amerikaanse onderscheidingen in de vorm van een halsketting (neck order).
De onderscheiding wordt doorgaans toegekend aan generaals en kolonels voor bijzonder verdienstelijk gedrag bij het verrichten van uitzonderlijke diensten en het behalen van uitzonderlijke prestaties.

De Legion of Merit kan aan een buitenlander worden toegekend; in dat geval zijn er vier graden: legionair, officier, commandant en opperbevelhebber. Het Franse Légion d’Honneur diende als inspiratiebron voor deze onderscheiding.

De Medal of Honor is de hoogste onderscheiding die aan een lid van de strijdkrachten wordt toegekend voor een daad van buitengewone moed tegenover de vijand, waarbij het eigen leven op het spel staat en die verder gaat dan wat de plicht vereist. De onderscheiding werd op 3 maart 1863 ingesteld als een permanente onderscheiding.

Er bestaan drie varianten van deze medaille: één voor het leger, één voor de marine en één voor de luchtmacht. De medaille wordt persoonlijk door de president uitgereikt.

De ontvanger van een Medal of Honor krijgt bepaalde voordelen en privileges, zoals:
- een aanvullend pensioen bovenop alle andere inkomsten die hij of zij mogelijk heeft, ter hoogte van 1671 dollar (cijfer van 2023)
- een vergoeding voor de aanschaf van uniformen
- toestemming om gratis per vliegtuig te reizen
- het recht om begraven te worden op de Arlington National Cemetery
- de mogelijkheid voor zijn of haar kinderen om toegelaten te worden tot elke militaire academie in het land
- systematische uitnodigingen voor presidentiële ceremonies en inauguratiegala’s

De Parachutist Badge, ook wel “Jump Wings” genoemd, werd in 1941 ingesteld en werd uitgereikt aan soldaten die hun vijf sprongen hadden voltooid om de parachutistenkwalificatie te behalen, in het kader van de US Army Airborne Basic Course, die doorgaans in Fort Benning werd gegeven.

Dit insigne is ontworpen door kapitein (die later luitenant-generaal zou worden) William P. Yarborough.

Er bestaan twee varianten van dit insigne.

De Senior Parachutist Badge, toegekend aan personen die aan de volgende drie criteria voldoen:
- 30 sprongen hebben gemaakt, waarvan ten minste 15 in gevechtsuitrusting, 2 nachtsprongen, waarvan één als jumpmaster, en 2 tactische massasprongen die uitmonden in een luchtlandingsaanval binnen een eenheid ter grootte van een bataljon of groter.
- het behalen van het jumpmaster-certificaat van het Airborne Department of de Jumpmaster School, of het hebben gefungeerd als jumpmaster bij ten minste één gevechtssprong of 15 reguliere sprongen.
- in totaal ten minste 24 maanden dienst hebben gedaan in een parachutisten-eenheid.

De Master Parachutist Badge, toegekend aan personen die aan de volgende drie criteria voldoen:
- 65 sprongen hebben uitgevoerd, waarvan 25 in gevechtsuitrusting, 4 nachtsprongen, waarvan één als jumpmaster, en 5 tactische massasprongen die uitmonden in een luchtlandingsaanval binnen een eenheid ter grootte van een bataljon of groter.
- het behalen van het jumpmaster-certificaat van het Airborne Department of de Jumpmaster School, of het hebben gefungeerd als jumpmaster bij ten minste één gevechtssprong of 33 reguliere sprongen.
- in totaal ten minste 36 maanden dienst hebben gedaan bij een parachutisten-eenheid.

Het Purple Heart is de oudste militaire onderscheiding van het Amerikaanse leger. De Badge of Military Merit werd op 7 augustus 1782 ingesteld, maar raakte aan het begin van de 20e eeuw in onbruik. In 1931 nam generaal MacArthur het initiatief om deze onderscheiding in een nieuw jasje te gieten.

Op 22 februari 1932 zag de Purple Heart het levenslicht en werd deze uitgereikt aan militairen die in de strijd gewond waren geraakt of waren gesneuveld.

Er zijn meer dan een miljoen exemplaren uitgereikt aan leden van de Amerikaanse strijdkrachten die aan de Tweede Wereldoorlog hebben deelgenomen.

De Silver Star is de op twee na meest prestigieuze onderscheiding van het Amerikaanse leger. Vanaf 19 juli 1932 vervangt deze de Citation Star.

Net als bij de Purple Heart speelde generaal Douglas MacArthur een belangrijke rol bij de omvorming van de Citation Star tot de Silver Star.

Deze medaille wordt uitgereikt aan leden van het leger die zich in de strijd tegen de vijand dapper hebben getoond.

De Soldier's Medal is een Amerikaanse militaire onderscheiding die op 2 juli 1926 in het leven is geroepen.

De onderscheiding wordt toegekend aan iedereen die deel uitmaakt van de strijdkrachten van de Verenigde Staten of van een bevriend buitenlands land en die zich tijdens zijn of haar dienst heeft onderscheiden door een daad van heldendom waarbij geen confrontatie met een vijand plaatsvond. Veel ontvangers hebben de onderscheiding dan ook gekregen door mensen in gevaar te redden.

De World War II Victory Medal is een Amerikaanse militaire onderscheiding die op 6 juli 1945 werd ingesteld, kort na de overwinning op nazi-Duitsland in Europa.

De medaille herdenkt de militaire dienst tijdens de Tweede Wereldoorlog en wordt toegekend aan elk lid van het Amerikaanse leger dat tussen 7 december 1941 en 31 december 1946 actief of als reservist heeft gediend.

Blijf op de Hoogte

*
*
*
*