Distinguished Flying Cross

De Distinguished Flying Cross (DFC) is een onderscheiding van de Amerikaanse strijdkrachten, ingesteld op 2 juli 1926. Deze onderscheiding is bedoeld om heldendaden en buitengewone prestaties te belonen die zijn verricht in het kader van niet-routinematige operaties.

Een van de eerste ontvangers van deze medaille was niemand minder dan Charles Lindbergh, die hem ontving na zijn vlucht van New York naar Parijs, de eerste non-stop transatlantische vlucht in de geschiedenis.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog varieerden de toekenningscriteria voor de DFC sterk, afhankelijk van het operatiegebied, het type missie en de aard van de luchtgevechten. In de Stille Oceaan bijvoorbeeld kregen officieren doorgaans de DFC, terwijl manschappen de Air Medal ontvingen.

Een van de meest opmerkelijke ontvangers van de Distinguished Flying Cross tijdens de oorlog is Aleda E. Lutz. Als vluchtverpleegster was zij een van de zestien Amerikaanse vrouwelijke militairen die tijdens het conflict in de strijd omkwamen. De C47-medevac-vliegtuig waarin zij zich bevond, stortte neer tijdens de vlucht tussen Lyon en het Italiaanse ziekenhuis waar vijftien gewonden naartoe moesten worden vervoerd. Zij ontving de DFC postuum. Lutz is tot op heden de op één na meest gedecoreerde vrouw in de geschiedenis van het Amerikaanse leger.